نمیدونم ـ آدما ـ دیوونه ـ خواب

ميخوام بنويسم. نميدونم از کجا و از چی ميخوام بنويسم فقط ميدونم که ميخوام بنويسم.
از اینکه چیزی نمیدونم خوشم مياد. اصلا با این کلمۀ "نميدونم" خیلی حال ميکنم.
نميدونم چرا دوست دارم همش از این کلمه استفاده کنم. نمدونم چه دلبستگیه خاصی هست که
بهش دارم. نميدونم چرا خوشم مياد اکثر سوالها رو جواب بدم نميدونم.
شايد به خاطر این باشه که اینجوری خودمو راحت ميکنم از خیلی چيزا. اینجوری خیلی سریع
قال قضيه کنده ميشه و اونی که منتظر شنيدن يه جواب طول و دراز هست، حسابی حالش گرفته ميشه!
حالا شايد جواب سوالی که از ميشه رو هم بدونم اما براي اینکه خودمو خسته نکرده باشم يا توي
درد سر نيفتم ميگم نميدونم. خودم که خیلی کيف ميکنم اینجوری. لذت میبرم!
تازه وقتی هم که عصبانی ميشم ميگم "چه ميدونم". واقعاً که!
نميدونم چه مرگم هست. نمیدونم چرا دوست دارم جواب آدما رو سر بالا بدم.
راستی اینم بگم که نميدونم چرا من همش ميگم آدما اینجورين، آدما اونجورين، آدما ديوونن،
آدما آدم نيستن، آدما .... يعنی همش ميگم آدما... آدما... آدما... يه جوری ميگم که انگار خودم
آدم نيستم. انگار خودمو قاطی آدما نميدونم و ازشون متنفرم. انگار يه دشمنیه ديرينه با این
موجودات روي زمين دارم. با این اشرف مخلوقات. ها ها ها. واقعاً خنده داره. خندم ميگيره خب دست
خودم نيست. نميدونم این آدما چه جوری اشرف مخلوقات شدن در حاليکه پدر همۀ مخلوقات رو
در آوردن. خوب شد که حالا اشرف شدن وگرنه وای به حالمون.
آره داشتم ميگفتم. چی ميگفتم؟ يادم رفت. بزار صفحه قبل رو بخونم ببينم چی ميگفتم...
خب، خوندم. خوندم اما نفهميدم که چی ميگفتم. جدی من این همه چيز ميز نوشتم و قلم فرسايی
کردم اما معلوم نيست درباره چی حرف ميزدم. عجيبه ها. براي همينه که ميگم خودمو جزو آدما
حساب نميکنم چون هيچ کدوم از کارهام، حرفام، رفتارم، کردارم و ... شبيه اونا نيست. شايد فقط
ظاهرم شبيه باشه اما این که نشد دليل! اصلاً وقتی خوده آدما منو آدم حساب نمیکنن چه اصراری
هست که به زور خودمو بينشون جا کنم. والا. مگه ديوانه ام؟
این کلمۀ ديوانه هم از اون نوع کلمه های دوست داشتنی هست که علاقه خاصی بهش دارم و
ديوانه وار ميپرستمش. خیلی دوست داشتم که يه ديوونه بودم. يه جوری حرف ميزنم که مثلا نيستم.
دوست داشتم يه ديوونه بودم از نوع زنجيريش. اگر بودم ديگه مشکلی نداشتم و غصه هيچی رو
نميخوردم. ديوونۀ زنجيری بودن هم خیلی کيف داره ها. ميشه باهاش کلی آدم ترسوند و لذت برد.
مجبور شدم بگم "باهاش" چون بدجوری به جمله ميخورد وگرنه اونقدرا هم خنگ نيستم که چنين
کلمۀ مسخره اي رو اینجا به کار ببرم. مگه ديوونۀ زنجيری يه جور اسلحه هست. اگر اینطور بود که
محشر بود. چی داری ميگی ديوونه؟ نميدونم...
نميدونم این افکار هچل هفت از کجا پرواز ميکنن و توي مغزم فرود ميان. گويی مغزم مثل يک
آهن ربا، نه، آهن ربا نه، آخه آهن ربا که آهن ميربايد. مثل يک هچل هفت ربا، آره همون، تمامه
افکار عجيب غريبی که توي فضا پراکنده شده اند و دنبال کسی ميگردن که سرش خراب بشن، به
خودش جذب ميکنه. واه واه عجب جمله ای شد! خودم که فهميدم چی ميخواستم بگم پس
مشکلی نيست. چون اصولاً خودم نميفهمم که چی ميگم و وقتی که عکس این قضیه اتفاق بيفته
يعنی همه چی مرتبه و جاي هيچ نگرانی نيست. فقط نگرانيم از امشب هست. امشب قراره که يه
خواب ترسناک ببينم. از امروز صبح که بيدار شدم همش تو فکر شب هستم که چه جوری بگذرونمش.
فکر ميکنم که چه جوری سر خودمو گرم کنم که خوابم نگيره. بايد يه فکر اساسی کنم تا يه وقتی
خداي نکرده، زبونم لال، چشم رو چشم نزارم. این اصطلاح چشم رو چشم هم يه جورايی مشکوک
ميزنه ها. مگه ميشه که چشم رو چشم گذاشت؟ ميشه جدی؟ اگر هم بشه من بلد نيستم.
اصلاً ببينم چنين اصطلاحی وجود داره يا اینکه منه ديوونه از خودم در آوردم؟
دارم شک ميکنم يواش يواش. هر چی بيشتر تکرار ميکنم بيشتر شک ميکنم.
چشم روي چشم گذاشتن !؟ باور کن شوخی نميکنم دارم کاملاً جدی ميگم.
راست راستی ديوونه شدم. به کل قاط زدم که این اصطلاح نکبتی وجوده خارجی داره يا نه.
آهان، يه دونه چشم هم چشمی داريم که احتمالا با اون مخلوطش کردم و چنين معجونی
بيرون آوردم. اَه، چه میدونم بابا. ولش کن اصلاً. فکر کردن فايیده ای نداره. تقصير خودم هست
هرچی ميکشم! از موضوع به کل پرت شدم. يکی نيست بگه کدوم موضوع؟
داشتم ميگفتم که نبايد امشب بخوابم چون چشم روي چشم گذاشتن همان و خوابيدن همانا و
خواب ترسناک ديدن هماناها. آخه قضيه اینه که ديشب خواب ديدم که امشب يه خواب ترسناک
ميبينم. منکه ميگم هيچ چيزم شبيه آدما نيست اما باور نميکنی. خلاصه که امشب اصلاً نبايد
بخوابم که خواب ببينم. بسه ديگه. تمومش کن. حالا اینقدر خواب خواب ميکنی تا خوابت میگيره...
اُه پسر، چقدر نوشتما. این همه نوشتم اما هنوز نميدونم موضوع چيه. خوب شد که حالا نميدونم
موضوع چيه وگرنه ببين چقدر مينوشتم! همين که چیزی نمیدونم خیلی خوشم مياد. آدم اگه چيزی
ندونه خیلی راحت تره. راستی کسی که هيچی ندونه ميشه ديوونه؟ پس ديوونه به کی ميگن؟
يه ديوونه از نوع زنجیری ها. من فقط ميدونم که ديوونه ها آزادن. آزاده آزاد.
گفتم آزاد باز يه جوری شدم. چقدر این کلمه قشنگه. چقدر تلفظش زيباست. چرا اینقدر دوره؟
دور خیلی دور. مثل خواب ديشبم. خواب ديدم که يه پرنده هستم و تو آسمون پرواز ميکنم.
این هميشه آرزوم بوده. همينجور که پر ميزدم به يه قبرستون رسيدم و رفتم روي يکی از
صليبهایی که سر از خاک بيرون کرده بود نشستم. به صليبهاي اطرافم نگاه ميکردم که چيزی توجهم
رو جلب کرد. روي صليب ها اسم همه دوستان، آشنايان، اقوام و افرادی بود که ميشناختمشون.
نميخواد بهم بگی که پرنده سواد نداره خودم ميدونم. وقتی اسم همه رو ديدم دلم گرفت.
دلم گرفت چون ديدم اسم خودم بينشون نيست. براي همين پر زدم و همه صليبهاي اطراف رو
دونه به دونه نگاه کردم تا اسم خودمو پيدا کنم. در به در دنبال صليب خودم بودم اما هر چی ميگشتم
کمتر اميدی به پيدا کردنش پيدا ميکردم. همه رو ديدم ولی از اسمم خبری نبود که نبود.
خسته و غمگين برگشتم روي همون صليب اولی که روش نشسته بودم. تو فکر رفته بودم که ديدم
يه عده اومدن و يه چيزی کردن توي خاک و خیلی سریع رفتن پي کارشون. با خودم گفتم
حتماً حتماً این مال من هست که اینقدر بی سر و صدا گذاشتنش اون زير ميرا. با خوشحالی
به سوي اون صليب تازه وارد پرواز کردم اما نميدونم چرا هرچی بال ميزدم بهش نميرسيدم.
تمومه شب رو بال زدم اما نرسيدم که نرسيدم. آخر سر هم خسته شدم و از اون طرف هم
صبح شده بود بايد ميرفتم دنبال کار و زندگيم، براي همين از خواب بلند شدم و رفتم دنبال
کار و زندگيم. تموم شد. چيه؟ نگاه ميکنی. خب تموم شد ديگه.
براي چی اصلاً اینو تعريف کردم؟ موضوع چی بود؟ آهان داشتم ميگفتم دور خیلی دور که ياده
این خوابم افتادم و تعريف کردم. حالا ديگه نميدونم ربط هم داشت يا نه. کلاً از اینکه چيزی رو ندونم
خیلی خوشم مياد. الان که داشتم خوابم رو تعريف ميکردم يه نکتۀ ظريفی به نظرم اومد که بهش
توجه نکرده بودم. حالا که خوب فکر ميکنم ميبينم به اسم اون صليبی که روش نشسته بودم نگاه
نکردم. به احتمال خیلی زياد همون صليب، مال من بود چون اولش هم يک راست رفتم نشستم روش.
جدي ها! چرا زودتر به عقلم نرسيد. عجب پرندۀ بیشعوری بودم. با اینکه تحصيلکرده بودم اما
بيشعور بودم. اینم بگم این اون خوابی نيست که ديدم توش قراره امشب يه خواب ترسناک ببينم.
اُه اُه این جمله رو خودمم نفهميدم که چی شد.
خودم که نفهميدم اما اميدوارم منظورم رو فهمونده باشم!
این ساعت لعنتی چرا نميگذره پس؟ هر بار که نگاه ميکنم ميبينم عقربه هاش روي هم افتادن و
تکون نميخورن. معلوم نيست دارن چه غلطی ميکنن با هم. حتماً از اینکه همش دنبال هم ميکردن
خسته شدن و حالا که به هم رسيدن با خيال راحت گرفتن خوابيدن. لعنتي ها. يه شب کارمون
بهشون گير افتاده ها ببين چه ادا اطواری در ميارن. مهم نيست. داشتم ميگفتم. چی ميگفتم؟
ای بابا من باز يادم رفت که چی ميگفتم. بزار چند صفحه قبل رو بخونم ببينم چی ميگفتم. عجيبه ها.
هرچی ميخونم نميفهمم که چی داشتم ميگفتم. موندم پس این همه نوشته دربارۀ چی هست.
منکه ميگم با آدما فرق دارم اما کو گوش شنوا. آدما!!! ها ها ها. ببخشيد دست خودم نيست.
حساسيت دارم به این کلمه. يه حساسيت احمقانه.  بگذريم...
نشستم روي تخت و دارم بي هدف خودکار رو روي کاغذ فشار ميدم و يه چيزايی ظاهر ميشن.
مجبورم که این کارو بکنم. ميخوام با این کار خودمو مشغول کنم تا خواب از سرم بپره.
این سوسک لعنتی ديگه از کجا پيداش شد! چقدر هم بزرگه بی شرف.
اَه اَه حالم بد شد. من به طرز وحشتناکی از سوسک ميترسم و ازش بدم مياد.
جون مادرت این طرفی نيا. برو همون جايی که بودی. آفرين برو. برو تا عصبانی نشدم.
عجب سوسک حرف گوش کنی هست. داره ازم دور ميشه. دور خیلی دور.  خیلی هم
با وقار راه ميره. اگر حرف گوش کن نبود که نميتونست به این بزرگی بشه. مثلاً این
سوسک ريزا اصلاً زبونه خوش حاليشون نميشه و اکثراً توي همون عنفوان جوانی
به هلاکت ميرسن اما این با بقيه فرق داشت. این يه سوسک با شخصيت بود.
حيف که از سوسک ميترسم وگرنه ميرفتم ميگرفتمش و باهاش بازی ميکردم.
سرگرمیه خوبی ميتونست باشه. اما حيف ... چيه خب؟ خیلی ها از سوسک ميترسن.
تنها من که نيستم. اما نميدونم دليل ترسم از این موجوده بي آزار چی هست.
من از مار و زنبور و شير و خرس و خرمگس نميترسم اما از این چرا.
نميدونم این بيچاره چه چيز وحشتناکی داره که موجبات ترس خیلی ها شده.
آخه نه نيش داره، نه زهر، نه دندوناي برنده، نه آرواره هاي قوی، نه پنجولای تيز،
نه شاخهای خطرناک، نه از دهنش آتيش در مياد و نه ميتونه کسی رو زير دست و پاش له کنه.
پس از چيش ميترسم؟  جداً که مسخرس... هميشه همينجوره. اونيکه از همه مظلوم تر و
بی آزارتره مورد ظلم و ستم بيشتری قرار ميگيره. این يه حقيقت تلخ و دردناک هست.
چشام خسته شد. داره خوابم ميگيره يواش یواش. الان دراز کشيدم روی تخت و دارم به
سختی مينويسم. نوشتن با اعمال شاقه (شاغه؟)
کاش ميتونستم با خيال راحت چشامو روي هم بزارم و آسوده بخوابم. اما ميترسم. ميترسم که
اون سوسک بي ريخت نصف شب بياد تو جونم. به خاطره این يعنی بيدار موندم؟
نه بابا فکر نکنم. به خاطره يه موضوع ديگه بود که ميترسيدم بخوابم. اَه يادم نمياد
چه موضوعی بود. بزار دوباره نوشته هامو بخونم تا يادم بياد.
خب، خوندم. خوندم و فهميدم که به خاطره اون خواب ترسناک قرار بود که نخوابم نه به خاطره
اون سوسک کج و کوله.  وای خدا تا صبح خیلی مونده. بعيد ميدونم بتونم دووم بيارم.
خوش به حال اون عقربه هاي مزخرف. چقدر بيخيال گرفتن خوابيدن.
ديگه نميتونم به نوشتن ادامه بدم. دستم درد گرفت. خوابيده که نميشه چيز نوشت.
چشام چه تلاش احمقانه ای ميکنن. ميدونم که تلاششون فايیده نداره و آخرش تسليم ميشن.
آره، فاييده نداره. هيچ وقت نداشته. هيچ وقت .... داره خوابم ميگی ... نبايد بخو .... نخوا ديوو...
نخا .....